विवेकानन्दजीको अर्को एउटा प्रसङ्ग यहाँ प्रस्तुत गर्न उपयुक्त हुन्छ। एक पटक विवेकानन्दजी राजस्थानको अलवर राज्यका राजा मङ्गल सिंहको दरबारमा पुग्नुभयो। ती राजा आर्य समाजको सिद्धान्तबाट प्रभावित थिए। त्यसैले मूर्तिपूजाको खण्डन गर्थे। विवेकान्दजीले सम्झाउन प्रयत्न गर्नभयो कि मूर्ति पूजा सही हो। किनकि मूर्ति भगवान्‌को सङ्केत या प्रतीक हो। राजाले बुझेनन्। कुनै पनि प्रकारले ती राजाले नबुझेपछि विवेकानन्दजीले राजाको दरबारमा भएको उनको पिताजीको तस्बिरमा राजालाई थुक्न भने। राजाले किन मान्थे र बरु विवेकानन्दजीप्रति क्रोधित भए। विवेकानन्दजीले क्रोधको कारण सोध्नुभयो। राजाले आफ्नो पिताजीप्रति उहाँले अपमान गरेकाले क्रोधित भएको बताए। विवेकानन्दजीले को पिता भनेर सोध्नुभयो? यो त केवल एउटा कागज हो र रङ्ग हो भनेर बताउनुभयो। जसरी यो कागज र रङ्गको सम्मिश्रणलाई तपाईँले आफ्नो पिताको प्रतीक मान्नुहुन्छ र यसलाई प्रेम र आदर गर्नुहुन्छ, त्यसै गरी मूर्तिलाई पनि भगवान्‌को प्रतीक मानेर त्यसमा प्रेम गर्ने अभ्यास गरिन्छ। यो कागज र रङ्गको सम्मिश्रणमा तपाईँको पिताजी हुनुहुन्न। त्यसैले तपाईँको यसप्रतिको प्रेम गलत हो, भ्रम हो। तर भगवान्‌ सर्वव्यापी भएकाले त्यो मूर्तिमा पनि हुनुहुन्छ। त्यसैले मूर्तिपूजा सत्य हो र त्यसको फल प्राप्त हुन्छ। बल्ल राजाले बुझे। अस्तु विवेकानन्दजी मूर्तिपूजाको विरोधी हुनुहुन्नथ्यो।