यस्तै प्रसङ्गहरूलाई आधार बनाएर हिजोआज पनि दीक्षा दिइन्छ। १. तर सुरुमा नै मन्त्र दिइन्छ। २. हजारौँ व्यक्तिहरूलाई एकै पटक माइकद्वारा मन्त्र दिइन्छ। गुरुलाई शिष्यहरूको नामसम्म पनि थाहा हुँदैन। ३. दीक्षा दिने र शिष्य बनाउने यस्तो होड छ कि साना बच्चाहरूको पनि कान फुक्ने, मन्त्र दिने काम गर्छन्। ४. शिष्यहरू झन् संसारमा आशक्त हुन्छन्। कान फुकाउँदा सानै थिए, विवाह भएको थिएन। काम, क्रोध, लोभ कम थियो। पछि विवाह भयो, बच्चाहरू भए। झन् दुःखी भए, झन् संसारमा फसे। कल्याणको सट्टा हानि भयो। ५. बाबाजीलाई शिष्यको कल्याणसँग कुनै मतलब छैन। कोही कोही यस्ता बाबाजीहरू छन्, जसका करोडौँ शिष्यहरू छन्। यस्ताले उनीहरूलाई मार्ग निर्देशन दिने कार्य, उनीहरूको आध्यात्मिक उत्थान गर्ने कार्य कसरी गर्न सक्छन्? यस्ता नक्कली बाबाजीलाई उनीहरूको कल्याणसँग मतलब नै छैन। ६. धेरै अनुयायी होउन् र पैसा, प्रतिष्ठा धेरै होस् भन्ने लक्ष्य छ। यस प्रकारको आचरणले नक्कली गुरु र तिनको भरोसामा बसेका शिष्य दुवै नरक जान्छन्।